دسته: سلامت مردان

الکل ممکن است مانع از ارضای جنسی شود و میل جنسی را افزایش دهد، اما همچنین ممکن است خیس شدن (اگر واژن دارید) یا حفظ نعوظ (اگر آلت تناسلی دارید) را دشوارتر کند.

الکل با اختلال در حساسیت جنسی، دشوارتر کردن نعوظ و حفظ آن، و به تأخیر انداختن یا جلوگیری از ارگاسم، بر عملکرد جنسی مردان تأثیر منفی می‌گذارد. مصرف بیش از حد این نوشیدنی همچنین می‌تواند منجر به کاهش میل جنسی (لیبیدو)، کاهش سطح تستوسترون و آسیب به کیفیت اسپرم شود و خطر ناباروری را افزایش دهد.

الکل و مواد مخدر می‌توانند به صورت مستقیم و غیرمستقیم روی تولید اسپرم، هورمون‌های جنسی و توانایی باروری مردان تأثیر بگذارند. بسیاری از مطالعات نشان داده‌اند که مردانی که به طور مداوم الکل یا مواد مخدر مصرف می‌کنند، دچار کاهش کیفیت اسپرم، کاهش تحرک آن‌ها و تغییرات در سطح هورمون‌های جنسی می‌شوند.

از طرف دیگر، این موضوع تنها به اثرات جسمانی محدود نمی‌شود؛ بلکه تأثیرات روانی و اجتماعی ناشی از این مواد نیز می‌توانند به مشکلات جنسی و باروری منجر شوند. افزایش استرس، کاهش انگیزه و تغییرات در رفتارهای جنسی از جمله اثرات جانبی مصرف این مواد هستند که به طور غیرمستقیم به باروری آسیب می‌رسانند.

تاثیر الکل بر مردان

الکل می‌تواند بر توانایی شما در نعوظ یا حفظ آن تأثیر بگذارد. همچنین می‌تواند باعث مشکلات انزال، مشکل در ارگاسم و کاهش میل جنسی شود.

این کار را تا حدودی از طریق موارد زیر انجام می‌دهد:

کند کردن فعالیت در سیستم عصبی مرکزی، مرکز پردازش مغز
کاهش جریان خون به آلت تناسلی
اختلال در سطح هورمون‌ها، از جمله تستوسترون، کورتیزول و پرولاکتین
تغییر انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز، مانند گابا و گلوتامات
همه این اثرات بدنی می‌توانند تلاش‌های شما برای ارضای جنسی را با مشکل مواجه کنند.

مشکلات نعوظ

با تداخل در سیگنال‌های مغزی که برای شروع و حفظ نعوظ لازم هستند، برانگیختگی جنسی را کاهش می‌دهد. به طور خاص، سیستم عصبی پاراسمپاتیک را که مسئول شل شدن عضلات صاف در آلت تناسلی است، مهار می‌کند.همچنین بر جریان خون به آلت تناسلی شما تأثیر می‌گذارد، که می‌تواند مانع از نعوظ یا حفظ آن شود. در طول نعوظ، جریان خون به آلت تناسلی شما افزایش می‌یابد و باعث می‌شود که سفت شود و به حالت ایستاده قرار گیرد. اما الکل رگ‌های خونی شما را گشاد می‌کند (گشاد می‌کند) که می‌تواند باعث افت موقت فشار خون شود که مانع از جریان خون شما به طور معمول می‌شود.

جریان خون جزء مهمی از نعوظ است، اما الکل می‌تواند توانایی حفظ جریان خون کافی به آلت تناسلی را مختل کند.و جریان خون کم یا عدم وجود آن به آلت تناسلی شما به معنای توانایی کم یا عدم وجود نعوظ است.

مشکلات انزال و ارگاسم

نوشیدن الکل می‌تواند باعث انزال دیررس شود، به این معنی که انزال 30 دقیقه یا بیشتر طول می‌کشد. همچنین می‌تواند منجر به آنورگاسمی شود، یعنی زمانی که رسیدن به ارگاسم مدت زیادی طول می‌کشد، رضایت‌بخش نیست یا اصلاً اتفاق نمی‌افتد.

مقصر را می‌توان تغییرات در انتقال‌دهنده‌های عصبی، پیام‌رسان‌های شیمیایی که ارتباطات بین مغز و بقیه بدن شما – از جمله آلت تناسلی شما – را ارسال می‌کنند، دانست.

از سوی دیگر، مطالعات نشان می‌دهد که الکل همچنین می‌تواند منجر به انزال زودرس یا انزال خیلی زود شود. و اگرچه درست است که این دو حالت قطب‌های مخالف هستند، واقعیت این است که الکل می‌تواند اثرات متنوعی داشته باشد و ممکن است افراد مختلف را به روش‌های مختلفی تحت تأثیر قرار دهد.

میل جنسی کمتر

یک یا دو نوشیدنی ممکن است مهارهای جنسی شما را از بین ببرد و شما را به سمت رابطه جنسی سوق دهد. اما بیش از این می‌تواند اثر معکوس داشته باشد.

از آنجا که الکل یک ماده افسردگی‌آور است، می‌تواند حساسیت شما به لمس را کاهش دهد، که می‌تواند برانگیختگی را برای شما دشوارتر کند. نوشیدن زیاد همچنین بر سطح تستوسترون شما تأثیر می‌گذارد، که هم در عملکرد جنسی و هم در میل جنسی نقش دارد.

الکل بر جریان خون تأثیر می‌گذارد

نعوظ معمولاً با تحریک ذهنی یا جسمی شروع می‌شود که باعث یک فرآیند داخلی چند مرحله‌ای می‌شود که سیستم عصبی و سیستم قلبی عروقی را درگیر می‌کند. الکل موجود در جریان خون می‌تواند در این فرآیند اختلال ایجاد کند.

همانطور که احساس تحریک جنسی می‌کنید، انتقال‌دهنده‌های عصبی آزاد شده توسط اعصاب داخل آلت تناسلی باعث شل شدن و گشاد شدن رگ‌های خونی می‌شوند و جریان خون را به بافت نعوظی داخل آلت تناسلی افزایش می‌دهند.

با این حال، این نوشیدنی می‌تواند نعوظ را از چند طریق مختلف مختل کند. سیستم عصبی مرکزی را کند می‌کند و رسیدن به نعوظی که به اندازه کافی برای رابطه جنسی سفت باشد و حفظ آن را دشوارتر می‌کند.

کم آبی بدن

همچنین به عنوان یک ادرارآور عمل می‌کند. این بدان معناست که باعث می‌شود بیشتر ادرار کنید، که منجر به کم آبی بدن و در عین حال کاهش حجم کل خون می‌شود.

از آنجایی که نعوظ تماماً به جریان خون سالم مربوط می‌شود، این می‌تواند رسیدن به نعوظ و حفظ آن را حتی چالش برانگیزتر کند.

در نهایت، کم آبی بدن باعث آزاد شدن آنژیوتانسین، هورمونی که فشار خون را افزایش می‌دهد، می‌شود. آنژیوتانسین همچنین باعث تنگ شدن رگ‌های خونی، محدود شدن جریان خون و احتمالاً دشوارتر شدن نعوظ می‌شود.

مصرف زیاد الکل می‌تواند احتمال ابتلا به اختلال نعوظ موقت را افزایش دهد.

مصرف بیش از حد الکل همچنین می‌تواند تستوسترون، یک هورمون جنسی اصلی که نقش مهمی در نعوظ و میل جنسی دارد، را کاهش دهد

تأثیر الکل بر باروری

اختلال نعوظ مرتبط با الکل و کاهش میل جنسی می‌تواند انجام رضایت‌بخش رابطه جنسی را دشوار کند، اما اگر بیش از حد بنوشید، تغییرات فیزیکی دیگری نیز ممکن است رخ دهد.

تحقیقات نشان می‌دهد که مصرف طولانی مدت و زیاد الکل ممکن است منجر به کوچک شدن بیضه، کاهش تستوسترون و کاهش تولید اسپرم شود. نوشیدن زیاد الکل همچنین با مشکلات کبدی مرتبط است که می‌تواند منجر به عدم تعادل هورمونی شود که به ناباروری مردان کمک می‌کند.

تأثیر الکل بر آلت تناسلی

علاوه بر کاهش میل جنسی، الکل جریان خون به آلت تناسلی شما را نیز کاهش می‌دهد. در هنگام برانگیختگی، خون به آلت تناسلی شما هجوم می‌آورد و آن را نعوظ می‌کند. اگر این جریان خون قطع یا کم شود، نعوظ و حفظ آن دشوارتر می‌شود. بیش از چند نوشیدنی می‌تواند جریان خون به آلت تناسلی شما را به اندازه‌ای کاهش دهد که ممکن است اصلاً نتوانید نعوظ داشته باشید.

بسیاری از مردان گهگاه انزال زودرس یا عدم توانایی در نعوظ یا حفظ آن را تجربه می‌کنند. با این حال، هرچه الکل بیشتری مصرف کنید، احتمال بیشتری وجود دارد که به طور منظم دچار اختلال نعوظ شوید. الکل همچنین می‌تواند باعث آنورگاسمی شود، که ناتوانی در رسیدن به ارگاسم، با وجود انزال است.

باروری مردان

به نظر می‌رسد زنان باردار یا زنانی که سعی در بارداری دارند، تنها کسانی نیستند که باید عادات الکل خود را تغییر دهند. در حالی که زنان در این شرایط باید الکل را به طور کامل کنار بگذارند، مردانی که قصد بارداری دارند نیز باید مصرف الکل را کنترل کنند. الکل می‌تواند بر اسپرم شما تأثیر بگذارد – نه تنها بر تعداد اسپرمی که تولید می‌کنید، بلکه بر شکل و تحرک آنها (چقدر خوب شنا می‌کنند). داده‌های یک مطالعه دانمارکی نشان می‌دهد که حتی پنج واحد الکل در هفته می‌تواند بر کیفیت مایع منی شما تأثیر بگذارد و افزایش میزان الکلی که می‌نوشید، اثرات منفی را تقویت می‌کند. این مطالعه همچنین نشان می‌دهد که مردانی که 40 واحد الکل در هفته مصرف می‌کنند، تعداد اسپرمی 33 درصد کمتر از همسالان خود دارند که یک تا پنج واحد در هفته می‌نوشند.

خوشبختانه، به نظر می‌رسد که اثرات مصرف الکل بر اسپرم شما در بیشتر موارد برگشت‌پذیر است. یک مطالعه نشان داد که حتی 90 روز پرهیز از الکل ممکن است سلامت اسپرم را بهبود بخشد. اگر شما و شریک زندگی‌تان در بارداری مشکل دارید، الکل می‌تواند در این امر نقش داشته باشد. کاهش یا قطع کامل مصرف الکل می‌تواند کمک کند.

اثرات بلندمدت

با سوءمصرف طولانی‌مدت، الکل و میل جنسی، شریک‌های بد برای همخوابی می‌شوند. مصرف طولانی‌مدت الکل همچنین می‌تواند بر تستوسترون تأثیر منفی بگذارد، بر باروری تأثیر بگذارد و کیفیت مایع منی را کاهش دهد.

بنابراین، نتیجه می‌شود که اعتیاد به الکل طولانی‌مدت بر روابط تأثیر منفی می‌گذارد، و سوءمصرف الکل یک عامل رایج در زوج‌هایی است که به دنبال درمان برای مشکلات زناشویی هستند. تجربه موارد نادر کاهش میل جنسی یا اختلال نعوظ در نتیجه مصرف بیش از حد الکل، بعید است که در درازمدت بر شما تأثیر بگذارد.

تأثیر الکل بر کیفیت و تعداد اسپرم

مصرف الکل یکی از عوامل اصلی کاهش توانایی باروری در مردان است. مصرف مداوم و طولانی‌مدت الکل می‌تواند به سیستم تولید مثل مردان آسیب جدی وارد کند. یکی از اصلی‌ترین اثرات منفی الکل بر باروری مردان، کاهش چشمگیر تعداد اسپرم‌ها است. اسپرم‌ها که عامل اصلی لقاح تخمک هستند، با کاهش تعداد خود، احتمال بارور کردن تخمک را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهند.

تحقیقات نشان می‌دهند که مردانی که الکل مصرف می‌کنند، معمولاً با مشکل کاهش تعداد اسپرم مواجه می‌شوند. این مسئله مستقیماً به میزان باروری فرد تأثیر می‌گذارد، زیرا تعداد اسپرم کمتر به معنای کاهش احتمال رسیدن اسپرم سالم به تخمک است. در بسیاری از موارد، این مشکل با کاهش شدید سطح هورمون‌های جنسی مردانه مانند تستوسترون همراه است که نقش کلیدی در تولید اسپرم و حفظ قدرت باروری دارد.

نقش الکل در کاهش هورمون‌های جنسی مردانه

تستوسترون، هورمون اصلی مردانه، در بسیاری از جنبه‌های سلامت جنسی و باروری مردان نقشی کلیدی ایفا می‌کند. این هورمون نه تنها برای تولید اسپرم ضروری است، بلکه در تنظیم میل جنسی، انرژی بدن، و حفظ توده عضلانی و چربی بدن نیز مؤثر است. تولید مناسب تستوسترون به عملکرد صحیح بیضه‌ها و دستگاه تناسلی بستگی دارد. اما مصرف مداوم الکل می‌تواند به شدت تولید این هورمون حیاتی را کاهش دهد و در نتیجه به مشکلات جدی در سلامت باروری مردان منجر شود.

این نوشیدنی از طریق تأثیر بر سیستم غدد درون‌ریز، تولید تستوسترون را مختل می‌کند. مصرف مکرر و طولانی مدت بر روی سلول‌های لایدیگ، که مسئول تولید تستوسترون در بیضه‌ها هستند، اثر منفی می‌گذارد. این اثر منفی نه تنها باعث کاهش تستوسترون می‌شود، بلکه باعث کاهش کیفیت اسپرم و حتی تعداد آن‌ها نیز می‌گردد. به عبارت دیگر، پایین آمدن سطح تستوسترون به علت مصرف الکل می‌تواند به کاهش باروری منجر شود، چرا که اسپرم‌های سالم و فعال نمی‌توانند بدون سطوح کافی این هورمون تولید شوند.

علاوه بر تأثیرات مستقیم، کاهش تستوسترون ناشی از مصرف این نوشیدنی به ناتوانی در حفظ میل جنسی و کاهش عملکرد جنسی نیز منجر می‌شود. مردانی که به طور منظم الکل مصرف می‌کنند، معمولاً با کاهش قابل توجه میل جنسی مواجه می‌شوند که این موضوع خود می‌تواند به بروز مشکلات در روابط زناشویی و در نهایت به ناباروری بینجامد. به ویژه، الکل با تغییرات شیمیایی در مغز نیز همراه است که باعث می‌شود تولید هورمون‌هایی نظیر گنادوتروپین‌ها که به تحریک تولید تستوسترون کمک می‌کنند، مختل شود.

تأثیر الکل زیاد بر اختلال نعوظ

بیرون رفتن‌های گاه به گاه شبانه می‌تواند باعث مشکلات عملکرد جنسی شود که پس از ترک اعتیاد از بین می‌روند.

یک مطالعه نشان داد که در مردان مبتلا به اختلال مصرف این نوشیدنی ، بیش از ۶۷٪ نوعی اختلال عملکرد جنسی را تجربه کرده‌اند. عوارض اصلی انزال زودرس، کاهش میل جنسی و اختلال نعوظ (ED) بود.

کاهش تستوسترون. مصرف طولانی مدت الکل با هیپوگنادیسم مرتبط است که می‌تواند منجر به اختلال نعوظ مداوم شود.

سطح بالای پرولاکتین. وابستگی به این نوشیدنی همچنین می‌تواند هورمونی به نام پرولاکتین را افزایش دهد. اسطح بالای پرولاکتین تولید تستوسترون و عملکرد جنسی را بیشتر سرکوب می‌کند.

سخت شدن شریان‌ها. نوشیدن مزمن الکل خطر تصلب شرایین یا سخت شدن شریان‌ها را افزایش می‌دهد که می‌تواند جریان خون به آلت تناسلی شما را کاهش دهد.

فشار خون بالا. اختلال مصرف الکل به فشار خون بالا منجر می‌شود که یک عامل خطر شناخته شده برای اختلال نعوظ است.»

کمبود ویتامین. نوشیدن زیاد الکل می‌تواند منجر به کمبود ویتامین‌هایی مانند تیامین (B1) شود که می‌تواند بر اعصاب مسئول حس آلت تناسلی تأثیر بگذارد.

مشکلات سلامت روان اختلال مصرف  این نوشیدنی سردگی و اضطراب مرتبط است که هر دو می‌توانند اختلال نعوظ را بدتر کنند.» یک بررسی از مطالعات نشان داد که خطر اختلال نعوظ در مردان مبتلا به افسردگی 39 درصد افزایش می‌یابد.

در نهایت، دکتر پارک خاطرنشان می‌کند که وابستگی به الکل می‌تواند بر روابط شما با نزدیکانتان تأثیر بگذارد، که می‌تواند فعالیت جنسی را مختل کند.

ترک الکل و اختلال نعوظ

درمان اختلال مصرف الکل می‌تواند به شما کمک کند تا عملکرد جنسی خود را بازیابی کنید. اما به چند دلیل، ترک الکل می‌تواند به طور موقت اختلال نعوظ را بدتر کند.

تغییر در فعالیت انتقال‌دهنده‌های عصبی.در طول ترک الکل، مغز گیرنده‌های GABA را کاهش می‌دهد و فعالیت انتقال‌دهنده‌های عصبی تحریکی را افزایش می‌دهد.این عدم تعادل منجر به افزایش فعالیت سیستم عصبی سمپاتیک می‌شود که می‌تواند نعوظ را مختل کند.

اختلالات خواب. بی‌خوابی می‌تواند نعوظ شبانه و تولید تستوسترون را کاهش دهد.

اما به آن پایبند باشید. همانطور که سایر اثرات ترک الکل از بین می‌روند، اختلال نعوظ شما نیز احتمالاً از بین خواهد رفت. یک مطالعه نشان داد که پس از سه ماه پرهیز از الکل، ۸۸٪ از شرکت‌کنندگان بهبود در اختلال نعوظ خود را مشاهده کردند.

کاهش تستسترون

تستوسترون یک هورمون جنسی اصلی است که مسئول عملکرد تولید مثلی و ویژگی‌های جنسی مردانه است.

اختلال عملکرد جنسی: مطالعات نشان داده‌اند که اختلالات جنسی مانند اختلال نعوظ و انزال زودرس در مردانی که مقادیر بیشتری الکل مصرف می‌کنند، شایع‌تر است. به عنوان مثال، مطالعه‌ای که شامل ۸۴ مرد مبتلا به سندرم وابستگی به الکل بود، شیوع بالاتری از اختلال عملکرد جنسی را در این گروه نشان داد.

انزال دیررس: مطالعه دیگری که شامل ۱۰۰ فرد مبتلا به وابستگی به الکل بود، نشان داد که تقریباً ۱۰ درصد از مردان مبتلا به اختلال مصرف الکل، انزال دیررس را تجربه کرده‌اند.

کاهش سطح تستوسترون:  می‌نوشیدنی الکلی تواند سطح تستوسترون را کاهش دهد. تستوسترون نقش مهمی در حفظ عملکرد جنسی و سلامت کلی تولید مثل در مردان دارد. مصرف بیش از حد الکل می‌تواند تولید هورمون را مختل کند و منجر به کاهش سطح تستوسترون شود.

در صورت تجربه اختلال نعوظ یا انزال زودرس، توصیه می‌شود برای درمان‌های احتمالی، که ممکن است شامل دارو، روان‌درمانی یا ترکیبی از رویکردها باشد، با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی مشورت کنید.

سخن آخر

این نوشیدنی با وجود تأثیرات اولیه‌ای چون کاهش اضطراب و افزایش میل جنسی، در بلندمدت عملکرد جنسی مردان را به‌طور قابل‌توجهی تضعیف می‌کند. مصرف مداوم و زیاد منجر به کاهش سطح تستوسترون، اختلال در نعوظ، کاهش میل جنسی، و اختلال در ارگاسم می‌شود. همچنین، با آسیب به سیستم عصبی و محور هورمونی بدن، توانایی جسمی و روانی مردان برای تجربه رابطه‌ای رضایت‌بخش را کاهش می‌دهد. بنابراین، حفظ تعادل در مصرف و آگاهی از اثرات آن برای سلامت جنسی ضروری است.

 

تغييرات پيري در آلت تناسلی مردان ممکن است شامل تغييرات در بافت بيضه، توليد اسپرم و عملکرد نعوظ باشد. اين تغييرات معمولاً به تدريج رخ مي دهد. پيري طبيعي شامل تغييراتي در عروق خوني آلت تناسلي، اعصاب و اندام هاي مرتبط مانند پروستات است. بنابراين، با افزايش سن، طبيعي است که: تغييرات جزئي در اندازه و شکل آلت تناسلي. کاهش تدريجي عملکرد نعوظ و حساسيت در این قسمت اتفاق بیفتد.

 پيري آلت تناسلي مردان چيست؟

برخلاف زنان، مردان با افزايش سن (مانند يائسگي) تغيير عمده و سريع (در طي چند ماه) در باروري را تجربه نمي کنند. در عوض، تغييرات به تدريج در طي فرآيندي که برخي افراد آن را آندروپوز مي نامند، رخ مي دهد. تغييرات پيري در دستگاه تناسلي مرد عمدتاً در بيضه ها رخ مي دهد . توده بافت بيضه کاهش مي يابد. سطح هورمون جنسي مردانه، تستوسترون به تدريج کاهش مي يابد. ممکن است مشکلاتي براي نعوظ وجود داشته باشد. اين يک کاهش عمومي است، به جاي فقدان کامل عملکرد.

 

باروري مردان در پيري

لوله هايي که اسپرم را حمل مي کنند ممکن است انعطاف پذيري کمتري داشته باشند (فرآيندي به نام اسکلروز). بيضه ها به توليد اسپرم ادامه مي دهند، اما سرعت توليد سلول هاي اسپرم کند مي شود.

اپيديديم، وزيکول‌هاي مني و غده پروستات برخي از سلول‌هاي سطحي خود را از دست مي‌دهند. اما آنها به توليد مايعي که به حمل اسپرم کمک مي کند ادامه مي دهند.

عملکرد ادرار چگونه مي شود؟

با افزايش سن، پروستات در حال رشد مي تواند به مثانه و مجراي ادرار فشار بياورد. ممکن است مجبور شويد مکرر ادرار کنيد، اما متوجه جريان ضعيف‌تر با ادرار کمتري در هنگام ادرار کنيد.

علائم فيزيکي

شرايط پزشکي که آلت تناسلي را تحت تأثير قرار مي دهد ممکن است با افزايش سن شايع تر شود. ممکن است هنگام ادرار کردن يا نعوظ درد داشته باشيد که هر دو ممکن است به دليل تعدادي از شرايط پزشکي مزمن يا موقت ايجاد شوند.

ضايعات يا بثورات روي آلت تناسلي مي تواند نشانه عفونت يا ساير نگراني هاي سلامتي باشد. به همين ترتيب، ظهور لکه هاي تيره روي آلت تناسلي مي تواند ملانوز آلت تناسلي بي ضرر يا در موارد نادرتر، نشانه هاي سرطان آلت تناسلي باشد.

سرطان پروستات

اين شايع ترين سرطان در افراد مبتلا به آلت تناسلي به غير از سرطان پوست است. در صورت عدم درمان، سرطان پروستات مي تواند تغييراتي در موارد زير ايجاد کند:

ظاهر آلت تناسلي
ادرار کردن
عملکرد جنسي

وقتي بيش از 50 سال سن داريد، بايد حداقل سالي يک بار براي غربالگري سرطان پروستات به پزشک مراجعه کنيد. اگر سابقه خانوادگي سرطان پروستات يا ساير عوامل خطر داريد، ممکن است اين غربالگري ها را زودتر شروع کنيد.

سرطان آلت تناسلي مردان

سرطان آلت تناسلي مردان يک عارضه نادر است که تقريباً منحصراً در افراد مسن با آلت تناسلي ختنه نشده رخ مي دهد. علائم اوليه سرطان آلت تناسلي عبارتند از:

پوست ختنه گاه نمي تواند روي ساقه آلت تناسلي به عقب برگردد.
احساس مي کنيد پوست ختنه گاه در جاي خود گير کرده است.
زخم يا ضايعه روي پوست ختنه گاه يا گلان (سر) آلت تناسلي ظاهر مي شود. در صورت مشاهده هر يک از اين علائم بلافاصله به پزشک مراجعه کنيد.

اثر تغييرات هورموني در مردان

باروري از مردي به مرد ديگر متفاوت است. سن باروري مردان را پيش بيني نمي کند. عملکرد پروستات بر باروري تأثير نمي گذارد. يک مرد مي تواند صاحب فرزند شود، حتي اگر غده پروستات او برداشته شده باشد.

برخي از مردان نسبتاً مسن مي توانند بچه دار شوند.حجم مايع انزال شده معمولاً ثابت مي ماند، اما تعداد اسپرم هاي زنده کمتري در مايع وجود دارد. برخي از مردان ممکن است ميل جنسي کمتري داشته باشند (ليبيدو). پاسخ هاي جنسي ممکن است آهسته تر و کمتر شود. اين ممکن است به کاهش سطح تستوسترون مرتبط باشد.

همچنين ممکن است ناشي از تغييرات رواني يا اجتماعي ناشي از افزايش سن (مانند فقدان شريک متمايل)، بيماري، شرايط طولاني مدت ( مزمن ) يا داروها باشد. افزايش سن به خودي خود مانع از لذت بردن مرد از روابط جنسي نمي شود.

مشکلات رايج پيري آلت تناسلي مردان و تغييرات هورموني

اختلال نعوظ ممکن است براي مردان مسن نگران کننده باشد. اين طبيعي است که نعوظ کمتر از زماني که يک مرد جوانتر بود اتفاق بيفتد. مردان مسن اغلب کمتر قادر به انزال مکرر هستند. اختلال نعوظ اغلب نتيجه يک مشکل پزشکي است نه پيري ساده. اعتقاد بر اين است که نود درصد ED به جاي يک مشکل رواني ناشي از يک مشکل پزشکي است.

داروهايي (مانند داروهايي که براي درمان فشار خون بالا و برخي بيماري‌هاي ديگر استفاده مي‌شوند) مي‌توانند از نعوظ کافي براي مقاربت در مرد جلوگيري کنند. اختلالاتي مانند ديابت نيز مي تواند باعث ED شود.

ED که در اثر دارو يا بيماري ايجاد مي شود، اغلب با موفقيت درمان مي شود. اگر در مورد اين وضعيت نگران هستيد، با ارائه دهنده مراقبت هاي بهداشتي اوليه يا اورولوژيست خود صحبت کنيد. BPH ممکن است در نهايت با ادرار تداخل کند. پروستات بزرگ شده تا حدي لوله تخليه مثانه (مثانه) را مسدود مي کند. تغييرات در غده پروستات مردان مسن را بيشتر در معرض ابتلا به عفونت هاي دستگاه ادراري قرار مي دهد.

اگر مثانه به طور کامل تخليه نشده باشد، ممکن است ادرار به کليه ها برگردد (ريفلاکس مثانه). اگر اين مورد درمان نشود، در نهايت مي تواند منجر به نارسايي کليه شود. عفونت يا التهاب غده پروستات ( پروستاتيت ) نيز ممکن است رخ دهد. احتمال ابتلا به سرطان پروستات با افزايش سن مردان بيشتر مي شود.

اين يکي از شايع ترين علل مرگ ناشي از سرطان در مردان است. سرطان مثانه نيز با افزايش سن بيشتر مي شود. سرطان بيضه ممکن است، اما اين سرطان ها بيشتر در مردان جوان اتفاق مي افتد.

چگونه مي توان از پيري آلت تناسلي درمردان چلوگيري کرد؟

بسياري از تغييرات فيزيکي مرتبط با افزايش سن، مانند بزرگ شدن پروستات يا آتروفي بيضه، قابل پيشگيري نيستند. درمان اختلالات سلامتي مانند فشار خون بالا و ديابت ممکن است از مشکلات ادراري و عملکرد جنسي جلوگيري کند.

تغييرات در پاسخ جنسي اغلب به عواملي غير از پيري ساده مرتبط است. اگر مردان مسن‌تر در دوران ميانسالي به فعاليت جنسي خود ادامه دهند، تمايل بيشتري به داشتن رابطه جنسي خوب دارند افزايش سن به خودي خود مانع از لذت بردن مرد از روابط جنسي نمي شود.

چگونه آلت تناسلي با افزايش سن تغيير مي کند؟

مانند بقيه جاهاي بدن، آلت تناسلي شما با افزايش سن تغيير مي کند  از نظر ظاهر، عملکرد و احتمال بروز مشکلات سلامتي. اکثر اين تغييرات طبيعي هستند و نيازي به مراقبت پزشکي ندارند. در بسياري از موارد، آلت تناسلي به دليل شرايطي که بقيه بدن شما را تحت تاثير قرار مي دهد، تغيير مي کند، مانند کاهش گردش خون، تغييرات هورموني، تغييرات در ماهيت پوست و عوامل ديگر. اما علائمي وجود دارد که مي تواند عملکرد جنسي و ادراري آلت تناسلي را تا حدي تحت تاثير قرار دهد که ارزيابي پزشکي لازم باشد.

دانستن اينکه چه چيزي بايد انتظار داشته باشيد مفيد است تا غافلگير نشويد يا بيش از حد نگران نشويد تعدادي از مشکلات مربوط به سن را مي توان درمان کرد، در حالي که مي توان از برخي ديگر جلوگيري کرد يا به تعويق انداخت.

با افزايش سن چه اتفاقي براي آلت تناسلي شما مي افتد؟

زماني که آلت تناسلي از رشد و بلوغ بازماند معمولاً در اوايل دهه 20 زندگي در چند سال آينده تغيير چنداني نمي کند. اما وقتي پلاک‌ها در شريان‌هاي بدن شروع به ايجاد مي‌کنند و سطح تستوسترون شروع به کاهش مي‌کند (معمولاً در دهه 40 زندگي)، تغييرات در آلت تناسلي مي‌تواند آشکار شود.

ظاهر فيزيکي

کوچک شدن آلت تناسلي ممکن است با افزايش سن رخ دهد، اما اين بر عملکرد آلت تناسلي تأثير نمي گذارد و نيازي به درمان پزشکي ندارد، مگر اينکه به عملکرد آلت تناسلي خود توجه داشته باشيد.

آتروفي بيضه (کوچک شدن بيضه ها)

کوچک شدن بيضه ها نيز بخشي طبيعي از پيري است. همراه با از دست دادن خاصيت ارتجاعي پوست در سراسر بدن و اثرات گرانش، کيسه بيضه و آلت تناسلي مي توانند هم آويزان شوند و هم با افزايش سن چروک به نظر برسند. کاهش جريان خون نيز ممکن است رنگ آلت تناسلي را در مراحل بعدي زندگي روشن کند.

عملکرد جنسي

با افزايش سن، ممکن است متوجه تغييراتي در عملکرد جنسي، به ويژه در دفعات و ماهيت نعوظ شويد. ناتواني در دستيابي و حفظ نعوظ به اندازه کافي براي رضايت همه شرکا يا اختلال نعوظ (ED) در ميان افراد مسن شايع تر است. همچنين ممکن است نگران اين تصور باشيد که نعوظ شما به اندازه دوران جواني شما محکم نيست.

آلت تناسلي نيز در طول سال ها تا حدودي کمتر حساس مي شود. اين بدان معناست که ممکن است نسبت به سال‌ها قبل، زمان و انگيزه بيشتري براي برانگيختگي شما صرف شود.

حساسيت زدايي رايج است و معمولاً منجر به ED و همچنين مشکل بيشتر در رسيدن به ارگاسم مي شود. گاهي اوقات، اين ارگاسم ها ممکن است کمتر احساس رضايت کنند. و بزرگ شدن طبيعي پروستات با افزايش سن مي‌تواند حجم مايع مني شما را کاهش دهد و به شما اين احساس را بدهد که مانند گذشته قدرتمند نيستيد.

علت تغيير آلت تناسلي با افزايش سن چيست؟

چرا افزايش سن باعث اين همه تغييرات در آلت تناسلي مي شود؟ اين اغلب نتيجه پيري طبيعي است، که بيشتر آن ناشي از: کاهش جريان خون ناشي از تجمع پلاک در شريان ها و از دست دادن قابليت ارتجاعي رگ هاي خوني در سراسر بدن با افزايش سن
از دست دادن سلول هاي عضله صاف در آلت تناسلي سلول هاي کلاژن تا حد زيادي جايگزين آنها مي شوند.

کاهش سطح تستوسترون – هورموني که ميل جنسي، خلق و خوي مثبت و بسياري از عملکردهاي بدن را تحريک مي کند. درد شديد و مزمن در آلت تناسلي شما مي تواند نشان دهنده مشکلي باشد که نياز به مراقبت پزشکي دارد. اگر در هنگام ادرار درد ايجاد شود، علت ممکن است شامل موارد زير باشد:

عفونت
سنگ کليه يا مثانه
بيماري مقاربتي
سرطان آلت تناسلي
پرياپيسم (نعوظي که 4 ساعت يا بيشتر طول مي کشد)

بيماري پيروني، که باعث انحناي آلت تناسلي مي‌شود، معمولاً پس از سال‌ها ايجاد بافت اسکار ناشي از رابطه جنسي خشن، آسيب‌هاي ورزشي يا ساير حوادثي که مي‌تواند باعث خم شدن اندکي آلت شود، ايجاد مي‌شود.

آيا مي توانم انزالم را کنترل کنم؟

با افزايش سن، ميزان انزال کاهش مي يابد. اما اگر متوجه تغيير ناگهاني، به خصوص در بافت و رنگ و ميزان انزالي که در يک بار انزال خارج مي شود، شديد، با پزشک مشورت کنيد. به طور کلي، اين تغيير به تدريج رخ مي دهد و صرفاً در نتيجه افزايش سن است.

تغيير ديگري که ممکن است با افزايش سن مشاهده کنيد هماتوسپرمي است. اين زماني اتفاق مي‌افتد که مني شما با خون رنگي مي‌شود و به رنگ قرمز به نظر مي‌رسد. اين مي تواند نشان دهنده التهاب يا عفونت پروستات شما (پروستاتيت) باشد. اين نسبتاً رايج است، اگر ديگر قادر به ايجاد نعوظ يا تحريک جنسي نيستيد، انزال نيز ممکن است ديگر امکان پذير نباشد. اما با درمان اختلال نعوظ، و استفاده از داروهاي افزايش نعوظ توانايي انزال در اواخر زندگي براي اکثر افراد مبتلا به آلت تناسلي ممکن است.

چه زماني بايد به پزشک مراجعه کنم؟

تغييرات زير بايد شما را به مراجعه به پزشک يا متخصص اورولوژي ترغيب کند:

تغييرات ناگهاني در ميل جنسي و/يا عملکرد جنسي
خونريزي همراه با ادرار يا انزال
ضايعات، بثورات، برجستگي ها يا ساير تغييرات قابل توجه در ظاهر آلت تناسلي
انحنا يا خميدگي غير طبيعي در آلت تناسلي
ترشح از آلت تناسلي
درد در آلت تناسلي يا کيسه بيضه

آيا درمان هايي براي تغييرات آلت تناسلي وجود دارد؟

درمان شرايط مرتبط با پيري آلت تناسلي معمولاً با هدف بهبود عملکرد و مديريت علائم انجام مي شود.

برخي از درمان هاي رايج عبارتند از:

داروهاي ED و ساير درمان‌ها، مانند کاشت جراحي پروتز آلت تناسلي، براي کمک به درمان علائم اختلال نعوظ. اين درمان ها براي علل زمينه اي ED نيستند.
جراحي يا تزريق داروهاي بيماري پيروني براي مختل ساختن کلاژن در آلت تناسلي براي کمک به کاهش انحناي آلت تناسلي و تسکين علائم ديگر.
آنتي بيوتيک ها يا داروها براي رفع علائم ادراري مرتبط با عفونت دستگاه ادراري (UTI) يا بزرگ شدن غير طبيعي پروستات و کمک به بهبود جريان ادرار.
تمرينات کگل پس از پروستاتکتومي براي کمک به حفظ ادرار در صورت داشتن مشکلات پروستات يا ساير بيماري هاي ادراري که باعث بي اختياري مي شود، انجام مي شود.
جراحي براي برداشتن توده‌ها يا بافت‌هايي که ممکن است بر ظاهر و عملکرد آلت تناسلي تأثير بگذارند يا حاوي سلول‌هاي سرطاني باشند.

 

تغييرات باليني با افزايش سن

تغييرات باليني با افزايش سن، که با سرعت متغير در بين مردان نيز رخ مي‌دهد، از جنبه‌هاي مختلفي يادآور علائم و نشانه‌هاي هيپوگناديسم در مردان جوان است. بنابراين جاي تعجب نيست که پيوندهاي احتمالي بين اين تغييرات هورموني و باليني موضوع بررسي و حدس و گمان بوده است. در واقع، يک رابطه علّي به نوبه خود نويد جذابي از اثرات احتمالي مفيد ضد پيري درمان «جايگزيني»تستوسترون دارد. در واقع، جذابيت چنين مزاياي آزمايشي T درماني به حدي بوده است که در طول دو دهه گذشته به افزايش انفجاري استفاده از

تغييرات مرتبط با سن در اسپرم زايي

يک مرور سيستماتيک و متاآناليز اخير، داده هاي مايع مني تقريباً 94000 مرد استخراج شده از 90 مطالعه را ارزيابي کرد  نتايج حاکي از کاهش مداوم کيفيت مايع مني وابسته به سن بود. سن با کاهش کوچک تا متوسط ??در حجم مايع مني، تعداد کل اسپرم در هر انزال، درصد تحرک، تحرک پيشرونده و مورفولوژي طبيعي همراه بود.

غلظت اسپرم با افزايش سن کاهش پيدا نکرد. افزايش قابل توجهي در قطعه قطعه شدن DNA اسپرم نيز مشاهده شده است. به طور کلي، کاهش تحرک پيشرونده و افزايش تکه تکه شدن DNA مشهودترين تغييرات مربوط به سن بود. برخي از مطالعات آستانه هاي سني را براي شروع کاهش کيفيت اسپرم گزارش کرده اند که اولين کاهش آن از سن 30 تا 35 سالگي شروع مي شود.

کاهش کوچک مشاهده شده در تعداد کل اسپرم با افزايش سن در متاآناليز مورد بحث در بالا با نتايج يک مطالعه مقطعي حجم بيضه (بيشتر نمايانگر بافت اسپرم زا) و اينهيبين B (نشانگر عملکرد سلول سرتولي و اسپرم زايي) در افراد مسن 90 تا 575 سال جامعه تاييد مي شود.

 

دلايل تغيير هورموني و پيري آلت تناسلی مردان

تغييرات بيضه، کاهش حجم بيضه آلت تناسلی مردان
افزايش وزن بدن
کاهش فعاليت بدني و توده عضلاني بدون چربي
کاهش حجم و قدرت عضلات کف لگن
بيماري سيستميک
بيماري هاي دستگاه ادراري تناسلي
درمان (براي بيماري پروستات، فشار خون بالا، هيپوگناديسم، بدخيمي)
اختلال نعوظ و انزال، کاهش ميل جنسي و دفعات مقاربت
اثرات تجمعي مواجهه مادام العمر با سموم و آلاينده ها
توليد بيش از حد گونه هاي فعال اکسيژن (آسيب DNA)
تغييرات ژنتيکي ( مانند جهش، آنيوپلوئيدي)
تغييرات اپي ژنتيک (متيلاسيون DNA، تغييرات هيستون و بيان miRNA

چکيده

مروري بر دانش فعلي در مورد باروري و تغييرات هورمون باروري و پيري آلت تناسلي در مردان سالخورده، عوامل محرک و تعديل کننده اين تغييرات، پيامدهاي باليني آنها، و مزايا و خطرات درمان با تستوسترون (T) ارائه مي‌کند. افزايش سن با کاهش متوسط ??کيفيت و باروري گامت همراه است.

ميانگين سطح جمعيت کاهش خفيف، افزايش SHBG، کاهش شديدتر تستوسترون آزاد و افزايش متوسط ??LH با سهم مهم بيماري‌هاي همراه ( مانند چاقي) در اين تغييرات را نشان مي‌دهد.

علائم جنسي و هماتوکريت پايين با تستوسترون پايين همراه است و تا حدي به درمان تستوسترون پاسخ مي دهد رابطه تستوسترون سرم با ترکيب بدن و سلامت متابوليک دو طرفه است. اثرات مفيد محدود درماني بر ترکيب بدن تنها اثرات حاشيه اي بر سلامت متابوليک و عملکرد فيزيکي دارد.

تغييرات اسکلتي در درجه اول با استراديول و SHBG مرتبط است. زوال شناختي به طور مداوم با تستوسترون پايين مرتبط نيست و با درمان تستوسترون بهبود نمي يابد.

اگرچه شواهد محدود کاهش متوسط ??آندروژن را با علائم افسردگي مرتبط مي کند، درمان تستوسترون اثرات مفيد کمي بر خلق و خو، علائم افسردگي و سرزندگي در بيماران مسن مبتلا به T پايين دارد. تستوسترون کمتر از حد مطلوب با افزايش خطر سکته مغزي مرتبط است، اما نه با بيماري ايسکميک قلبي، در حالي که ارتباط با مرگ و مير احتمالاً نشان دهنده آن است که تستوسترون پايين است.

در سطح جهاني، نه شدت پيامدهاي باليني قابل انتساب به تستوسترون پايين و نه ماهيت و بزرگي اثرات درماني سودمند، مفهوم برخي از “درمان جايگزيني T” به طور گسترده در مردان مسن با تستوسترون پايين را توجيه نمي کند. علاوه بر اين، ايمني طولاني مدت تستوسترون درماني ثابت نشده است.